Papa de manager
7 jan 2010"Wijnand zit op de fiets naar school. Hij haalt zijn zoon op vanmiddag. Papadag. Iets waar hij met volle teugen van geniet. Terwijl hij mijmert over leuke plannen die middag, gaat zijn mobiele telefoon. Of hij vanmiddag nog even naar kantoor kan komen. Belangrijk document. Hij moet ook nog even zijn zegje kunnen doen. En die zoon, breng die maar mee!"
Als personal coach in Rotterdam beleef ik veel mooie momenten met mijn klanten. Ik schrijf graag over die momenten die tijdens coaching voorvallen. De namen van de hoofdpersonen zijn altijd gefingeerd. Soms combineer ik meerdere personages tot één verhaal.
Wijnand heeft kortom een belangrijke functie bij de overheid. Hoog schaaltje, zoals een vriend wel eens grapt over die banen. En hij vervolgt met enige aarzeling dat hij die middag besloot om niet naar kantoor te gaan. Ook niet nadat de hoogste baas hem apart belde. Papadag is heilig. Klaar. Nou ja...
En nu wikt en weegt hij opnieuw. Hij staat nog steeds achter zijn besluit, maar ja, als je zowel manager wilt zijn met verantwoordelijkheden en ook een papa wilt zijn die thuis taken op zich neemt, dan...
We komen uit op de cultuur waar hij binnen werkt. En die wordt geleefd door de hectiek van alledag. En iedereen lijkt zich daar zonder morren in te schikken. Behalve Wijnand. En ergens voelt het toch gewoon goed, maar het knaagt ook. Hij stelt zijn grenzen, maar onderhuids lijkt er binnen de organisatie iets te broeden...
We gaan samen op zoek naar zijn kernwaarden. Een mooie huiswerkopdracht. En aan de hand van die kernwaarden mag hij ontdekken of het nog steeds goed voelt. Volgens mij liegt zijn buik niet.
De uitdaging ligt, zo blijkt drie weken later, vooral in het uitspreken van de botsing van zijn kernwaarden met de verwachtingen binnen de organisatiecultuur. De rollen van papa en manager blijken minder te botsen dan dat hij vreesde.
